امروز بهترین روز عمرم بود!

هر چی فکر کردم به مناسبت تولدم چی بذارم روی وبلاگم چیزی زیباتر از متنی که پارسال گذاشتم به نظرم نرسید، به همین خاطر لینک زیرو گذاشتم که اگه خواستین دوباره اون متن بخونین، اگرم نخواستین که وقتتون رو بیشتر از این نمی گیرم:

                                      تولدم مبارک!!!!

می گویند امروز یا باران می آید یا کسی!

اگر باران بیاید و تو هم بیایی گویم ابرها در اشتیاق دیدار مجددت اشک شوق می بارند.

اگر باران بیاید و تو نیایی گویم ابرها در نبود تو گریسته اند.

و اگر تو بیایی و باران نیاید ابرها را سرزنش می کنم که چرا راه را برایت آب و جارو نکرده اند،هوا را برای تو عاشقانه نکرده اند؟

و آن گاه خودم برایت می بارم تا بدانی برای دیدارت از ابرها مشتاق ترم

هوای چشمان  من ابری است برای تو ای نازنین !

کافی است بیایی تا ببینی چگونه برایت دریا دریا می بارم  ای خوب من!

اینجا هوا بارانی  بارانی است کافی است بیایی...

برای فهمیدن یک عمر

گاهی یک لحظه بس است

لحظه ای که در آن ممکن است کلامی رد و بدل نشود

ممکن است هیچ کس حضور نداشته باشد:

تنها،

        روی تاب حیاط می نشینی،

       با پاهایت تاب را تکان می دهی

       و به عقب می روی

                               .......

تا به جلو بیایی،

                      کلی گذشته است

و تو

       می بینی

اگر بخواهی تاب را دوباره تکان دهی،

باید به جای نخست برگردی

و برای رسیدن به آن لحظه،

                                       یک عمر هم کافی نیست.

                                                                                          مهدی منصوری

گاهی وقت ها دلم می خواد به یه صدا تکیه کنم

به یه لبخند

-به یه نور

به یه دوست-

به  یه پشت که پشتم خالیه!!

سلام  به همه ی دوستای عزیزم!!!

عذر تقصیر بابت غیبت طولانی مدتی که داشتم ولی این بار اومدم که بمونم(فکر کنم این جمله رو یه بار دیگه ام به کار بردم)!!!

ولی این بار دیگه سر قولم هستم!!

دلم برای همه ی عزیزانی که تو کوچه های دلم قدم میزدن و دلنوشته هامو بی منت می خوندن و رو در و دیوار دلم برام یادگاری می نوشتن تنگ شده بود

خلاصه این که خیلی خوشحالم از اینکه برگشتم و امیدوارم شما هم به بزرگواری خودتون منو ببخشین، سپاسگزارم!!!

هر وقت می خواهیم برنامه سفر بگذاریم،به رضا که یکی از نزدیک ترین دوستانم زنگ می زنم .رضا هیچ وقت نمی پرسد: کجا می رویم؟ در عوض می پرسد: کیا میان؟ می پرسم : نمی خوای بدونی کجا می رویم؟ رضا می گوید نه فقط بگو کیا میان؟رضا اعتقاد دارد مکان سفر اهمیتی ندارد .مهم آدمهایی هستند که با ما در سفر همراه می شوند؟

دوست،تقدیر گریز ناپذیر ما نیست.برادر،خواهر،پسرخاله و دخترعمو نیست  که آش کشک خاله باشد.دوستی اتنخاب است،انتخابی دو طرفه  که حد و مرز و نوع آن به وسیله  همان دو نفری که این انتخاب را کرده اند ،تعریف می شود .  با دوستانمان می توانیم از همه چیز حرف بزنیم و مهم تر آنکه ،می توانیم از هیچ چیز حرف نزنیم  و سکوت کنیم.  با دوستانمان می توانیم درددل کنیم و مهم تر آنکه می شود دردل هم نکرد و بدانیم که می داند.از دوستانمان می توانیم پول قرض بگیریم و اگر مدتی بعد او پول خواست و نداشتیم ، با خیال راحت بگوییم نداریم و اگر مدتی بعد تر دوباره پول احتیاج داشتیم  و او داشت ،دوباره قرض بگیریم.با دوستانمان می توانیم بگوییم امشب بیا خونه ما ، دلم گرفته و اگر شبی دیگر زنگ زد و خواست به خانه مان بیاید و حوصله نداشتیم بگوییم امشب نیا حوصله ندارم.با دوستانمان می توانیم  بخندیم، می توانیم گریه کنیم ، می توانیم رستوران برویم و غذا بخوریم ، می توانیم بی غذا بمانیم و گرسنگی بکشیم،می توانیم شادی کنیم ،می توانیم غمگین شویم، می توانیم دعوا کنیم، می توانیم در عروسی خواهر یا برادرش لباس های خوبمان را بپوشیم و فکر کنیم خواهر یا برادر خودمان دارد ازدواج می کند و اگر عزیزی از عزیزان دوستمان مرد ،لباس سیاه بپوشیم و خودمان را صاحب عذا بدانیم .با دوستانمان می توانیم قدم بزنیم ، می توانیم نصفه شب زنگ بزنیم و بگوییم پاشو بیا اینجا و اگر دوستمان پرسید چی شده ؟ بگوییم حرف نزن فقط پاشو بیا اینجا و وقتی دوستمان بی هیچ حرفی پا شد و آمد ، خیالمان راحت باشد که در این دنیا تنها نیستیم. با دوستانمان می توانیم حرف نزنیم، کاری نکنیم، جایی نرویم و فقط از اینکه هستند خوشحال و خوشبخت باشیم.

یکی از دوستانم قرار است برای ادامه تحصیل برود کانادا، کلی برنامه ریزی کرده، کلی زحمت کشیده، کلی خرج کرده و حالا که همه چیز مهیای سفر است، ناراحت است.می پرسم چرا ناراحتی؟ میگوید آخه دوستامو چه کار کنم؟همشون اینجان.

                                                                                                         سروش صحت

هوا سرده شومینه روشنه و چایی روی پیشخون داره رنگ سردی هوا رو به خودش می گیره اونم می خواد سرد بشه تا هم رنگ جماعت بشه هم رنگ برگ های پاییزی که صدای خش خششون همیشه تو گوشمه.

شب ها قبل از اینکه به خواب فرو برم رفتگر محل منو به سمفونیه برگ های پاییزی دعوت می کنه سمفونیه دردناک و گوش خراش خورد شدن برگ های پاییزی آره سمفونیه دردناک خورد شدن...

ولی این سمفونی به پایان نمی رسه و بارها و بارها توی روز تکرار می شه...

 توی روز بارها و بارها عابر خسته ی راه پاهای خودش رو بی پروا روی اون ها میذاره و بی پروا مسبب خورد شدن اون ها می شه اما صدای شکستن و خورد شدن برگ ها اون رو از خورد کردن منع نمی کنه و و اون به گامهای بیهوده ی خودش بیهوده ادامه میده چرا که صدای شکستن قلبش مثه زنگ توی گوشش می پیچه و به صداهای دیگه اجازه ی شنیده شدن نمیده و دیگه جایی برای شنیده شدن صدای خورد شدن برگ های زرد پاییزی نمیذاره ورنگ زرد برگ ها براش عادی می شه و خزون و پاییز براش همیشگی...

 و چایی سرد می شه ...

چه طعم تلخی داره چای سرد.... 　　

 تقدیم به وبلاگ نازنینم که زیر قدم های بی پروا و بیهوده ی من خورد شد  و دم نزد و آروم آروم برای خودش رشد کرد و یک ساله شد!

    تولدت مبارک نازنینم

دلم به وسعت آسمان آبی است

پرتو خورشید

در نگاهم می نشیند و

من سبز می شوم.

و من همچون زمین و زمان بهاری دیگر را تجربه می کنم.

آری اینک این منم که دوباره شکوفا می شوم.

باری دیگر در انتظار پرندگان مهاجر می نشینم

تا بازگردند و آواز هایشان را نثارم کنند.

آری در همان لحظه است که از زمین و زمان هدیه خواهم گرفت

و همه در جشن تولد من دست زنان و پای کوبان به سرور خواهیم نشست.

و سوار بر اسب سپید زمان می روم تا خزانی دیگر

می روم تا اشتیاق بهاری دیگر

تا سیاهی برگی دیگر از دفتر عمرم

می روم تا دوباره بیایم و بهاری شوم

تا دوباره بهاری ام کنند زمان و زمین و آسمان و هر چه در آنهاست ...

تا دوباره به سرور بنشینیم.

مالامال شوم از سرسبزی

سبدی جمع کنم از لبخند

تن بشویم از آلودگی ها ی راه

تا دوباره سپید شوم

همانند روز اول

تا دیگران به تماشایم بنشینند و به سرور...

پ.ن:تولدم مبارک!

پ.ن :پشت دروازه سرما بهار ایستاده است

دور باد از دلهامان اندوه

و پایدار باد آن شادی ها که دریغا

همواره اندک و زود گذرند!

به که دل باید بست؟

به که شاید دل بست؟

سینه ها جای محبت همه از کینه پر است!

هیچ کس نیست که فریاد پر از مهر تو را پاسخ گوید!

نیست یک تن که در این راه غم آلوده ی عمر قدمی راه محبت پوید!

خط پیشانی هر جمع خط تنهایی است!

همه گلچین امروزند!

به که دل باید بست؟

پ . ن :شهادت پیامبر اکرم(ص) و امام حسن مجتبی(ع) و امام رضا(ع)تسلیت باد.

فراسوی همه دلتنگی ها خدایی است که داشتنش جبران همه نداشته هاست!

کاش کودک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام نقاشی روی دیوار بود.

ای کاش کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسم تلخی بر لب داشته باشم.

ای کاش کودک بودم تا بزرگترین غمم شکستن نوک مدادم بود.

ای کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه همه چیز را فراموش می کردم.

ای کاش کودک بودم تا همه رعایت سن و سالم را می کردند.

ای کاش کودک بودم تا بیشتر به من توجه می کردند.

ای کاش کودک بودم تا می توانستم جلوی همه گریه کنم  و درد های وجودم را با صدای بلند فریاد زنم تا دست های مهربان مادرم اشکانم را پاک می کرد و مرا دلداری می داد نه اینکه مجبور باشم در پنهان بگریم.

ای کاش کودک بودم تا وقتی کسی همبازی ام را از من می گرفت بازی جدیدی را به او یاد می دادم تا باز هم کنار من بماند نه اینکه مجبور باشم دست روی دست بگذارم و تنها به رفتنش بنگرم.

ای کاش کودک بودم تا وقتی از دست کسی ناراحت می شدم خیلی راحت با قهر کردن آن را از ناراحتی خود باخبر می کردم.

از باغ می‌برند چراغانی‌ات كنند
تا كاج جشن‌های زمستانی‌ات كنند

پوشانده‌اند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه كه بارانی‌ات كنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می‌برند كه زندانی‌ات كنند

ای گل گمان مكن به شب جشن می‌روی
شاید به خاك مرده‌ای ارزانی‌ات كنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نكرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه‌ای است كه قربانی‌ات كنند

فاضل نظری

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
 به کراه آورد دست از بغل بیرون
 که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
 چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته‌ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام‌هایشان
جلد کهنه‌ی شناسنامه‌هایشان
درد می‌کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه‌های ساده‌ی سرودنم
درد می‌کند

انحنای روح من
شانه‌های خسته‌ی غرور من
تکیه‌گاه بی‌پناهی دلم شکسته است
کتف گریه‌های بی‌بهانه‌ام
بازوان حس شاعرانه‌ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه‌ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

درد
رنگ و بوی غنچه‌ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگ‌های تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می‌زند ورق
شعر تازه‌ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می‌زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟ 
                                                                              

قیصر امین‌پور